اصحابش نزد امام يادآورى شدند و فرمود : راستى آنها منكرند كه هر كه با على ( ع ) جنگيده است مشرك باشد ، و امام باقر ( ع ) فرمود : آنها معتقدند كه محاربين با على ( ع ) كافرند ، سپس به من فرمود : راستى كفر از شرك پيشتر است ، سپس يادآور شد كفر ابليس را گاهى كه خدا به او فرمود : سجده كن و سرباز زد از اينكه سجده كند ، و فرمود : كفر پيشتر از شرك است پس هر كه بر خدا دليرى كند و از طاعت او سرباز زند و بر ارتكاب گناهان كبيره ايستادگى كند او كافر است يعنى اهانت‌ورزى است كافر . ( 1 ) 4 - از حمران بن اعين ، گويد : از امام صادق ( ع ) پرسيدم از قول خدا عز و جل ( 3 سوره دهر ) : « به راستى كه او را به راه رهبرى كرديم يا شكرگزار و قدردان باشد يا ناسپاس و كفران ورز » در پاسخ فرمود : يا عمل كند پس او شاكر است و يا ترك عمل كند پس او كافر است . ( 2 ) 5 - زراره گويد : از امام صادق ( ع ) پرسيدم از قول خدا عز و جل ( 5 سوره مائده ) : « و هر كس كفر ورزد از گرويدن محققاً عملش ساقط گردد » در پاسخ فرمود : يعنى ترك كند عملى را كه بدان اعتراف كرده است ، از اين بابت است اينكه ترك كند نماز را نه از براى بيمارى و نه از اشتغال به كارى . ( 3 ) 6 - از موسى بن بكير ، گويد : پرسيدم از أبو الحسن ( ع ) از كفر و شرك كه كدام پيشتر است ، گويد : به من فرمود : من از تو سابقه نداشتم كه با مردم ستيزه كنى ، گفتم : هشام بن سالم به من